A wracając do pytań w stylu "co autor miał na myśli?" to najbardziej lubiłam je jak przerabialiśmy poezję, zwłaszcza modernizm...hihihi nie raz i nie dwa korciło mnie, żeby omawiając poezję Baudelaire'a, Rimbaud'a, bądź rodzimego Koraba Brzozowkiego lub Tetmajera (którego notabene uwielbiam) napisac coś stylowego, na przykład: "Autor w swoim wierszu zatytułowanym "XYZ" nie miał nic szczególnego na myśli, a tym bardziej - do powiedzenia. W trakcie pisania cierpiał na złe samopoczucie po libacjach poprzedniej nocy (pot. kac), nie tylko z przepicia absyntem, ale również przepalenia opium. Dobierał słowa przypadkowo, aby zachowac rytmikę wiersza, w dalszej kolejności rymy, jeżeli akurat był w humorze." Chciałabym zobaczyc minę mojej polonistki :D
Friday, July 9, 2010
O lekturach
Obudziłam się d zisiaj z przemożną chęcią przeczytania "Nad Niemnem", a w zasadzie paru urywków z tej książki. Uwielbiam to uczucie, kiedy pierwszym impulsem po przebudzeniu jest podreptanie do domowej biblioteczki, gdzie wygodnie siedzą nasze ulubione książki do których zaglądamy od czasu do czasu. W naszej kolekcji znajduje się tez i parę lektur szkolnych, w tym "Nad Niemnem" (w pięknym wydaniu Ossolineum). Jest to zaskakujące o tyle, że fakt figurowania na liście lektur powinien teoretycznie na zawsze usunąc daną książkę z listy książek wartych uwagi każdego absolwenta liceum, a jednak... Jak byłam w klasie maturalnej odkryłam pewną prawdę o lekturach. Większośc z nich to naprawdę rewelacyjne książki, które bardzo wzbogacają erudycję i światopogląd. Niestety fakt, że mamy kartkówki z wiedzy o lekturze, terminy na kiedy trzeba ją przeczytac, no i niekończące się analizy z cycklu "Co autor miał na myśli?" sprawiają, że kanon literatury polskiej i światowej jest sprowadzony do roli zła koniecznego, przed którym bronimi się zaciekle już od najmłodszych lat. W zasadzie dopiero jak ten przymus się kończy, możemy w spokoju rozkoszowac sie chociażby "Nad Niemnem", który do niedawna kojarzył mi się tylko z "bogatymi opisami przyrody nadniemeńskiej" (cytat z jednego z bryków).
Sunday, July 4, 2010
Odpowiednia chwila
Siedzę od rana przed laptopem projektując kolejną, czwartą już stronę internetową. Oczy mi łzawią, kręgosłup piszczy, cała reszta domaga się kawy. Tak proszę Państwa - oto realnia web designu...a może po prostu bycia perfekcjonistką. Uwierzcie mi, to żadna zaleta, wręcz odwrotnie.
A cała moja przygoda z HTML-em zaczęła się ponad 3 lata temu od mojej kuzynki i jej klubu kickboxerskiego. W tym czasie, kiedy klub dopiero zaczynał swoją działalnośc, było silne zpaotrzebowanie na nowych zawodników i promocję klubu w regionie. A cóż lepszego niż strona internetowa. Wobec czego rozsyłali wici, żeby znaleźc kogoś kto byłby w stanie zaprojektowac i poprowadzic stronkę internetową. I akurat tak sie złożyło, że po raz pierwszy od niepamiętnych czasów miałam aż kilkumiesięczną przerwę w błogim studiowaniu, nudziłam się jak mops pracując na pół etatu jako recepjonistka i chciałam wykorzystac wolny czas żeby nauczyc się programowania. Jedno zdanie - idealne wyczucie czasu.
Czasami jak to sobie wspominam myślę, że nasze życie zależy tylko i wyłącznie od takiego właśnie wyczucia chwili. Już wyjaśniam - otóż to samo wydarzenie, może przydarzyc sie nam wielokrotnie w ciągu naszego życia, bądź kilku osobom jednocześnie. Ale co sprawia, że raz okaże się ono punktem zwrotnym w naszej karierze, życiu prywatnym, itd., a raz - kolejnym, nieważnym epizodem dnia codziennego? Odpowiedź - odpowiedni czas i miejsce. Wyczucie odpowiedniej chwili. Podobnie (niestety) jest z poznawaniem nowych ludzi. Czy bylibyśmy z tą samą osobą gdybyśmy poznali ją parę lat wcześniej lub później? Może pozostali by niezauważeni w morzu twarzy, które spotykamy każdego dnia? Może byliby nieciekawi, wręcz odpychający, bo jeszcze nie nabyliby cech które wywarly na nas wrażenie, które nas zainteresowały w pierwszej kolejności? Uśmiecham się jak to piszę, bo przyszło mi do głowy, że może to jest po części powód organizowania wszelakich zjazdów absolwentów, odgrzebywania znajomych z dzieciństwa, zakładanie konta na Naszej Klasie. Jesteśmy ciakawi jak upływ czasu zmienił ludzi. Nagle koledzy z liceum to już nie dzieciaki z pryszczami, ale interesujące osoby, specjaliści różnych dziedzin, bogaci w nowe doświadczenia. Hhmm...albo i nie ;)
Drugi wniosek jest nieco bardziej niepokojący. Wszyscy wiemy jak trudno jest znaleźc udany związek. Magazyny, seriale telewizyjne, gazety aż kipią od nieudanych związków, rozstań, złamanych serc. Znalezienie idealnego partnera stało się krucjatą, poszukiwaniem świętego Grala. Jeżeli teraz do idealnego partnera/-ki dodamy jeszcze czynnik odpowiedniej chwili, powodzenie całego przedsięwzięcia staje się wręcz niemożliwe. Szanse maleją wykładniczo...ale może, jeżeli szansa powodzenia z jedną osobą maleje, to jednocześnie wzrasta z inną, której w początkowym równianiu nie wzięliśmy pod uwagę?
Wybaczcie te niedzielne rozważania natury pesymistycznej.
Idę na spacer.
PS. Słowem wyjaśnienia: pisząc "idealny partner" nie miałam na myśli rycerza na białym koniu, bądź sobowtóra Paris Hilton, ale po prostu osoby przy której jest nam...dobrze. Bo w ogólnym rozrachunku to chyba to się liczy najbardziej.
Saturday, July 3, 2010
Bike National Week
W zeszłym tygodniu w całej Anglii odbywał się Narodowy Dzień Rowerowy, który odbywa się co roku aby promowac rowerki i dodatnie wpływy jazdy na rowerze na samopoczucie, zdrowie i środowisko. Podobno w tym roku w przeciągu całego tygodniu odbyło się ponad 1900 imprez na terenie samej Anglii. A w moim kochanym RISC-u (Reading International Solidarity Centre) dla uczczenia powyższego dekorowaliśmy nasze śmigacze czym tylko udało się znaleźc na strychu: wstążki, bibułki, płyty CD, patyki bambusowe, wiatraczki ze starych puszek, bawiliśmy się jak małe dzieci farbkami, pastelami, robiliśmy wycinanki...no uciechy było co nie miara i nawet nasza sesja została udokumentowana fotograficznie i umieszczona na stronei RISC-u:
"National bike week: bike decorating and fancy parade" (muszę przyznac ze nikt mi nigdy tak ładnie tyłu głowy nie sfotografował) :P
A co nastąpiło potem, ahh cóż za szaleństwo - mała grupka udekorowanych rowerzystów śmiga w sobotnich godzinach szczytu przez centrum Reading, a następnie wzdłuż kanału na mały piknik z ciastem bananowym na brzegu Tamizy.
Po powrocie zrobiłam pamiątkowe zdjęcie mojego rowerku w naszym ogródku z kwitnącym jaśminem w tle :)
Niech żyje lato i rowerki!
Friday, July 2, 2010
Słowem wstępu
Witajcie z powrotem :)
Kilka słów wstępu.
Poniższy blog, Miss Brownie Presents jest swoistą kontynuacją mojej już ponad 3-letniej przygody z bloggowaniem, w nieco innej odsłonie. Zauważyłam, że Being Here and There z blogu stricte na temat mojego życia w przepięknym Wiedniu i naszego po nim wojażach, stał się forum dla rozważań na tematy wszelakie. A ponieważ chciałabym utrzymać go w tonie podróżniczo-kulturopoznawczym, postanowiłam założyć coś nowego, co (mam nadzieję) będzie pewnego rodzaju forum dla rozważań wszelakich, bądź nijakich, na temat, obok tematu, bądź zupełnie nietematycznych.
Życzę przyjemnej lektury,
Imć Skrzatuska
PS. Zapomnialam dodac - blog bedzie dwujezyczny :)
Wednesday, June 24, 2009
Czas ruszyć rowerek...
... nie żeby leżał odłogiem, bo w końcu tyle ile ja na nim jeżdżę to doprawdy :)
I kto by pomyślał że taki niepozorny rowerek miejski ma tyle pary w pedałach. Ah ah ah! Dzisiaj znowu się zachwyciłam jak pruł po wertepach, przez krzaczyska, pokrzywy, korzenie na ścieżce (teoretycznie tylko dla pieszych) i inne bochomazy botaniczne. A jak przyszło przedzierac sie przez rwący potok to tez się nie zawahał...tzn. może i sie zawahał ale ja nie, wobec czego oboje przeturliliśmy się rzez strumienie wody, i wyszliśmy zaledwie z mokrymi butami i nie działającym hamulcem (bo kola były mokre :P).
Jak cudnie mieć czasem nieleglny urlop i korzystając w przepięknej pogody udać się w teren, za miasto, na łono przyrody :)
A po powrocie do domku, wyciągnąc nóżki i napić się zimnego ciderka :P
I kto by pomyślał że taki niepozorny rowerek miejski ma tyle pary w pedałach. Ah ah ah! Dzisiaj znowu się zachwyciłam jak pruł po wertepach, przez krzaczyska, pokrzywy, korzenie na ścieżce (teoretycznie tylko dla pieszych) i inne bochomazy botaniczne. A jak przyszło przedzierac sie przez rwący potok to tez się nie zawahał...tzn. może i sie zawahał ale ja nie, wobec czego oboje przeturliliśmy się rzez strumienie wody, i wyszliśmy zaledwie z mokrymi butami i nie działającym hamulcem (bo kola były mokre :P).
Jak cudnie mieć czasem nieleglny urlop i korzystając w przepięknej pogody udać się w teren, za miasto, na łono przyrody :)
A po powrocie do domku, wyciągnąc nóżki i napić się zimnego ciderka :P
Thursday, June 4, 2009
Wstęp do dorosłego życia, czyli jak pracować "efektywnie" acz "z przyjemnością" i nadal zachować posadę :P
Od ponad miesiąca mam praktyki i, no cóż, może wstyd powiedzieć ale momentami nie za bardzo mam co robić. Nie żebym się nudziła, bron Boże! W końcu projekt na uczelni w toku, a wiadomo jak to mówią: "Doktorat to praca 24/7/365, czyli non-stop". Widocznie jednak kryzys dopadł wszystkie sektory i tak ze w biurze atmosfera jest raczej wyluzowana i wszyscy wyglądają na w miarę zrelaksowanych.
I tu pojawia się pierwsza pułapka. No bo jak to "zrelaksowany" pracownik dużej firmy? Rzecz nie do pomyślenia i absolutnie nietolerowana przez każdego szefa! Trzeba wiec uważać na "gumowe ucha" i niby to przypadkiem przechodzących "życzliwych" zauszników zwierzchnictwa. Ale teraz pojawia się pytanie: co poradzić kiedy naprawdę nie mamy nic do roboty ale musimy wyglądać na bardzo zapracowanych?
Odpowiedz znajdziecie tutaj:
http://www.wikihow.com/Look-Busy-at-Work-Without-Really-Working
Miłego czytania!
I tu pojawia się pierwsza pułapka. No bo jak to "zrelaksowany" pracownik dużej firmy? Rzecz nie do pomyślenia i absolutnie nietolerowana przez każdego szefa! Trzeba wiec uważać na "gumowe ucha" i niby to przypadkiem przechodzących "życzliwych" zauszników zwierzchnictwa. Ale teraz pojawia się pytanie: co poradzić kiedy naprawdę nie mamy nic do roboty ale musimy wyglądać na bardzo zapracowanych?
Odpowiedz znajdziecie tutaj:
http://www.wikihow.com/Look-Busy-at-Work-Without-Really-Working
Miłego czytania!
Monday, May 18, 2009
Niescislosci w prasie, czyli kolejne kwiatki
Postanowiłam podzielić się z Wami pewnym kwiatkiem który właśnie dostałam od kolegi z pracy. Cos o manipulacji publiki przez media, trochę o nadwrażliwości, i jeszcze o zdrowym rozsądku. Zdaje sobie sprawę ze nie wszystkich Was interesuje energia nuklearna (choć jest to temat bardzo gorący i budzący wiele kontrowersji) no ale potraktujmy to jako społeczne zjawisko i powinno być ciekawie dla wszystkich.
Artykuł 1 w gazecie 1:
Odpowiedz na artykuł 1 w gazecie 2:
Polecam również Komentarze do Artykułu 2. Ponieważ czytałam to w pracy miałam potem zakwasy w karku i krzyżu od wstrzymywania spazmów śmiechu
Koniec końców bardzo spodobały mi się te artykuły. Pokazują bowiem jak działa mechanizm paniki medialnej. Przygodny dziennikarzyna (bo nie użyje tutaj wyrazu "dziennikarz", aby nie obrazić rzetelnych przedstawicieli tej grupy) bez zrumienia tematu o którym pisze (a w przypadku tematów naukowych jest to tym bardziej jaskrawe!) zaczyna się rozwodzić nad tym jak to społeczeństwo jest trute przez własny rząd, ile to substancji toksycznych (a nie daj Boże - radioaktywnych) wydostaje się do takiego a takiego jeziora, takiej rzeki, czyjegoś ogródka warzywnego albo stawu z karpiami, itd. A ile w tym prawdy wiedza tylko ludzie mający jakieś rozeznanie w temacie. Ale co z tego ze nawet ktoś napisze oburzony list do Redakcji, umieści komentarz na forum, podzieli się z kolega własnymi przemyśleniami, kiedy nakład się już sprzedał, kamień został rzucony (kości zresztą też), a krzywda - wyrządzona.
Dlatego postanowiłam zaprzestać czytania gazet codziennych lub tez oglądania telewizji: "Precz z tendencyjnymi mediami!"
To mówię Ja -
"Mały Atomowiec"
Subscribe to:
Posts (Atom)